Bill
Viola (New York, 1951) is een van de
grondleggers van de videokunst. Hoewel zijn
werk tot de top van het genre wordt gerekend
is het maar mondjesmaat in Nederland te
zien. De laatste tentoonstelling vond ruim
10 jaar geleden plaats in het Stedelijk
Museum in Amsterdam en het werk dat zich in
openbare verzamelingen bevindt wordt niet
vaak geëxposeerd. Uitzondering op de regel
vormt museum De Pont in Tilburg dat de twee
werken uit zijn collectie, The Greeting
(1995) en Catherine’s Room
(2001), vrijwel permanent laat zien. Deze
werken vormen het uitgangspunt voor de
tentoonstelling Intimate Work, met
twaalf werken uit de periode 1977-2008. Elk
werk wordt tentoongesteld in een van de
zogenaamde ‘wolhokken’, de karakteristieke
kabinetten van de tot museum verbouwde
wolspinnerij, zodat de intieme aspecten van
deze videofilms optimaal kunnen worden
beleefd.
Grote,
maar ook zeer persoonlijke thema’s in de
beeldende kunst, zoals leven en dood,
transformatie, initiatie, afscheid en
ontmoeting hebben van meet af aan een rol
gespeeld in het werk van Viola. Hij heeft
zich daarbij laten inspireren door
gebeurtenissen in zijn eigen leven, zoals de
geboorte van zijn kinderen en het sterven
van zijn ouders, maar hij weet deze
persoonlijke onderwerpen altijd boven
zichzelf uit te tillen. In deze
tentoonstelling gaat de aandacht uit naar
werken die niet alleen door de
onderwerpkeuze, maar ook door het relatief
bescheiden formaat als ‘intiem’ kunnen
worden beschouwd.
Getoond
worden The Reflecting Pool
(1977-1979), Heaven and Earth
(1992), dat zelden wordt uitgeleend, maar
voor deze gelegenheid beschikbaar werd
gesteld door het San Diego Art Museum,
Nine Attempts to Achieve Immortality
(1996), Memoria (2000),
Catherine’s Room (2001), Four Hands
(2001), Observance (2002),
Study for Emergence (2002), The
Last Angel (2002), Study for Old
Oak (2005), The Lovers (2005),
Small Saints (2008) en
Acceptance (2008).
Het werk
van Bill Viola is zowel in technische als
esthetische zin het resultaat van een
complex proces en doordat hij zich richt op
archetypische menselijke emoties, spreekt
het direct tot de verbeelding.De
tentoonstelling in De Pont, die in nauwe
samenwerking met Bill Viola en zijn partner
Kira Perov tot stand kwam, biedt een
bijzondere gelegenheid om dat met eigen ogen
te ervaren.
